ขี้น้อยใจ

"โปรดจำไว้ว่า..เมื่อเรายืนอยู่ที่ริมหน้าผา

วิธีที่ดีที่สุดที่จะทำให้เราก้าวหน้าได้ก็คือ

ถอยกลับ"

"โปรดจำไว้ว่า ความสุขไม่ได้เกี่ยวกับว่า

คุณเป็นใคร และคุณมีอะไร

แต่ขึ้นอยู่กับว่า คุณคิดอย่างไรต่างหาก"

"ไม่จำเป็นที่พวกเราจะต้องคิดเหมือนกัน

แต่ควรต้องคิด"

"ไม่มีใครยิ่งใหญ่ได้ถ้าทำตามใจตัวเอง

คนกระจอกจึงมักทำตามใจตัวเอง

จึงเป็นใหญ่เป็นโตไม่ได้

ผู้ยิ่งใหญ่จะต้องวางตนให้อยู่ในกฎ

ซึ่งครอบครองอาณาจักรแห่งความเป็นใหญ่ของพวกเขา"

"การให้อภัย คือ การมองข้ามความผิด

และปฏิบัติต่อคนทำผิดเหมือนไม่มีความผิด" 

พระท่านหนึ่ง ได้ให้ข้อคิดในการดำรงชีวิตว่า

อย่า..คิดจับผิด

อย่า..คิดริษยา

อย่า..เสียเวลากับความหลัง

อย่า..พังเพราะไม่รู้จักพอ

อย่า..ปล่อยให้คมมีดแห่งอดีตมากรีดปัจจุบัน

คำว่า "พอดี" คือ ถ้ารู้จัก "พอ" แล้วจะ "ดี"

รู้จัก "พอ" จะมีชีวิตอย่างมีความสุข

เวลามีคนพาไปเที่ยว ก็ต้องคาดหวังว่าจะต้องสนุกแน่ๆ

แต่เมื่อถึงเวลานั้นจริงๆ..

ทำไมถึงรู้สึกโหวงเหวง

เสียงหัวเราะ รอยยิ้ม มีให้เห็นตลอด

แต่...ไม่ใช่กับเรา...แต่มีให้กับคนอื่น

ทำไม..ทำไม..

รู้สึกเศร้า น้อยใจ แทนที่จะมีความสุข

ทั้งๆที่บรรยากาศดี สถานที่โอเค กิจกรรมน้อยไปหน่อย

คนข้างกายของฉัน หัวใจเค้าหายไปไหน

แม้แต่สายตาที่มองมาทางฉัน กลับดูว่างเปล่า

ฉันเป็นแค่คนร่วมเดินทางมาด้วย ..เท่านั้นเอง รึ

ร้องไห้..ร้องไห้..ออกมาสิ เจ้าดวงตาขี้แย 

แต่กลับไม่มีน้ำตาสักหยด  

ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรง ที่จะลุก นั่ง ยืน เดิน

ทุกอย่างรอบๆตัวฉันเหมือนกับจะหยุด.....เคลื่อนไหว

ตัวฉันเองก็เหมือนจะหยุด...หายใจ...ไปด้วยเหมือนกัน

.